سلام

جای همه دوستان خالی نائب الزیاره بودم مشهد مقدس و این چند روزه هم که برگشتم

 بهدلیل مشغله های کاری که داشتم نرسیدم به وبم سری بزنم و پست جدید بنویسم

 گرچه دیگه کمتر میام نت و فقط به زمان داخل دانشکده اکتفا می کنم ،

اما باز همه ی حواسم پیش وب و پروانه های گرد این شمع نیمه سوخته هست.

برای پست جدید شعری از دوست مرحومم حسن باقری رو می نویسم

 که بی ربط با حال و هوای وضع موجودزندگیم نیست.

ای غزل ای زمینه ی سبزم،ای که از من سری حلالم کن

ای که چشمت به قلب غمگینم،داده بال و پری حلالم کن

من نفرین شده نمی دانم،دستم از هر چه هست کوتاه هست

شده حتی برای دلخوشی ام، خوب من!سرسری حلالم کن

آسمان هم نمی نمی بارد ، بر من خسته، بر من غمگین

آسمان نگاه خسته ی  من ! تو که آبی تری حلالم کن

کوله بار مرا ببند رفیق، یک نفس مانده است تا رفتن

به نمازت،به گریه های شبت، این دم آخری حلالم کن.